ręceprecz odtybetu

Buddyzm tybetański rozwinął się jako odłam buddyzmu północno-indyjskiego i nepalskiego. Połączył się z rdzennie tybetańską religią bon i dał w rezultacie odrębny system religijny. W jego obrębie istnieją różne sekty. Jedna z nich nawróciła chana (przywódcę) mongolskiego na buddyzm w XVI wieku. Chan nadał głowie sekty tytuł dalajlamy, co oznacza „ocean mądrości”.

„Wielki piaty” dalajlama został władcą Tybetu. Niezwykłą cechą buddyzmu tybetańskiego jest praktyka sukcesji przez reinkarnację. Kiedy kolejny dalajlama umiera, rozpoczynają się poszukiwania, nieraz trwające parę lat, dziecka, w którym dalajlama odradza się. Czasem stary dalajlama zostawia wskazówkę, gdzie należy go szukać. Dziecko może zostać odkryte dzięki znakom i zapowiedziom, wspomnieniom z poprzedniego życia. Często jest to umiejętność wybrania spośród wielu przedmiotów tych, które były jego własnością jako poprzedniego dalajlamy. Tak było w przypadku obecnego dalajlamy, urodzonego w 1935 roku.

Odnaleziony nowy dalajlama jedzie do Lhasy, gdzie pobiera nauki, a w wieku 18 lat przejmuje swoje obowiązki. W czasie małoletniości dalajlamy rządzi za niego regent. W praktyce wielu dalajlamom nigdy nie udało się wyzwolić spod wpływu regentów, a kilku z nich zamordowano, gdy zagrozili pozycji regenta.